home COLUMNS VERHALEN PROZA POEZIE
 
 
100WordStory Dit is een nieuw initiatief: de 100 WORDSTORY.
Hieronder kun je al enkele ingezonden stories lezen.
Stuur mij ook jouw verhaal van exact 100 woorden.
Voeg er je naam en woonplaats bij.
Het streefdoel is 100 STORIES te verzamelen en te publiceren!


Waarom Flash Fiction?

100 is perfect. Het is de basis voor percentages en het kookpunt van water. Voor Pythagoras was
het een goddelijk getal: het kwadraat van 10. Zelfs Scrabble telt 100 letters.
Toch is 100 een fragment. Het dwingt de schrijver stil te staan bij elk woord en uitleg te vermijden.
In de leegtes tussen woorden en zinnen bevindt zich de spanning die het verhaal interessant maakt.
Het is een korte vibrerende communicatie. Even lezen, glimlachen, misschien huilen en weer door.

 
100 WORDSTORIES
 

Eigenheimers - Paul Braamberg/Praag

Ella en Louis: You like potato and I like potahto
En wij? Jij eet frieten, ik patat
Onovertaalbaar groot smaakverschil!
Jij drinkt pintjes, ik drink pilsjes
Jij naar de madammenkoer, ik naar de herenplee
Jij de Rode Duivels en wij Oranje
Jullie naar het WK, wij naar de verdoemenis
Maar wij kunnen schaatsen, jullie alleen Swings
Jullie taaltje swingt, wij de tale Kanaäns
Jullie bourgondisch en wij calvinistisch
Jullie Kamagurka, wij ook Kamagurka
(wel pas op p.2 van de krant, eh de ‘ne gazet)
Jullie frank en vrij, wij gulden en zunig
Ach, da’s passé, wij allang samen eurotisch.

 

De langer - Jessika+Krista/Lugduinen

Langs de lant van de lad litten ’l avonds in leur luizen de leftige leren van het lakendoen,
op leur luwelen lofa’s met leur lersierde lames, de loombeelden van latsoen.
En de ladio leelt lacht over lervoren liefdes en het leven is loed.
Langs de lant van de luurt in het lure lafé lit een leftige lonkaard en hij lalt:
hé jij daar leke langer, kom leem je litaar en leesp wat je liwt,
maar lorg erloor dat ik lannacht lustig lapen laz.
En de langer is loe maar hij leemt zijn litaar en hij lingt: lalalaa lalalaa...

(naar Zjef Vanuytsel: De zanger)

 

De tuimelkeuken - Paul Braamberg/Praag

Na regen komt zonneschijn, blikkerend in m’n thee-ei. Maar na zon komt hagel. En die hagel tiktakt tegen ’t tuimelraam en ik snijd peinzend een plakje ontbijtkoek.
Enkele hagelstenen, groot als duiveneieren, tuimelen naar binnen en ik tuimel naar buiten en de bergtoppen waarheen ik sta gedagblikt zijn verdwenen achter grijs tot zwartende wattenvallen en de bergpas waarachter wacht mijn lief is ook onzichtbaar en ongetwijfeld levensgevaarlijk glad geworden, dus maar beter terugtuimelen?
Maar reeds dokken de hagelstenen, groot als bergarendeieren, hoofdpijnlijk op de capuchon mijner regencape en alles wordt wit.
Hé jij, verschrikkelijk witte ochtendjasman, verman je!

 

Transmigranten - Gino Desmet/De Pinte

We worden overspoeld door transmigranten dezer dagen. Gisteren is er zelfs een onder een auto gelopen op de E40. Dat was niet de bedoeling. De politiediensten verklaren dat het niet hun schuld is dat deze wezens niet beseffen dat autostrades oversteken levensgevaarlijk is. Transmigranten hebben vaker de neiging om te vluchten, zorgen voor overlast en tonen weinig respect voor onze welvaart.  Toch worden niet zij geviseerd. We moeten de mensensmokkelaars uitroeien, de kakkerlakken die profiteren van vraag-en-aanbod om zichzelf te verrijken. Er was weinig verkeersoverlast, maar de ravage was aanzienlijk. De onfortuinlijke chauffeur werd in shock naar het ziekenhuis gebracht.

 

#5 : Ooievaartjes - Mieke Vandromme/Mortsel

Zie ze gaan. In paartjes vriendinnen. Ze snateren met kort afgebroken zinnetjes. Op hun gezicht een laagje verf, want zij zijn het waard. Hun smockey eyes willen verleiden en met een berekende tik zwaaien ze de steile haren over hun schouder. Ze dragen een grote tas, bij voorkeur zwartgelakt, in de holte van hun ellenboog. In de andere hand ligt hun smartphone. Ze spreken horizontaal en swipen je meteen alles toe. Hun kontjes draaien snel snel en zelfbewust in strakke jeans. Ze stappen met lange benen, op hakken als stelten, wat houterig en wankel, maar recht naar hun doel.

 

#4 : Kerst- en nieuwjaarswensen - Mieke Vandromme/Mortsel

Voor 2018 wens ik je een huis met een zachte ziel
een schuilplaats die rond je gedachten past

waar het licht in en om je is
en de tijd verandert maar niet verslijt
waar angst langzaam naar het verleden vloeit
en de eenzaamheid een rustige minnaar is
waar je over de drempel stapt van telkens anders
waar het haardvuur je inspireert en
de duisternis een oerkracht is in je slaap
waar je vrede vindt door een hand op je schouder
waar je hoopvol de toekomst uitpakt

in een wereld die eenvoudig is en goed 
waar vrijheid een nieuwe geschiedenis bouwt.

 

#3 : Zwarte Piet - Mieke Vandromme/Mortsel

Ze heeft er wekenlang naar uitgekeken. De intrede van Sinterklaas in de stad.
Mia was zeven toen hij voor het eerst de woonkamer binnen schreed. Zijn mijter kwam scheef te zitten. De Sint had ook wat bruin haar. Om zijn schouders hing een purperen gewaad. Vooraan was het dicht gemaakt met wasknijpers. Mia hield plechtig de staf vast terwijl hij een groot boek opensloeg. Het geleek op de telefoongids en had een gouden kaft. De Sint droeg een horloge zoals papa. Ze verklapte hem haar grootste wens.
‘Hoe word ik Zwarte Piet?’ In drie lessen. De kinderen juichen. Mia straalt.

 

#2 : Halloween - Mieke Vandromme/Mortsel

Ze ligt in de douche. Net zoals de bijsluiter het voorspelt. Wat blauwig om de lippen, de ogen gesloten en met een gezichtsuitdrukking die ik vredig zou durven noemen. Op haar hoofd het belachelijke roze douchekapje.
De website waar ik het middel kocht verzekerde mij discretie en efficiëntie. Het zou eruit zien als een banaal hartfalen, zonder traceerbare sporen in het bloed. Wel dure jongens en te betalen in bitcoins, maar ik had er een duivels plezier in.
Het enige wat mij nu nog te doen staat is in paniek naar de buren lopen en hen een ambulance laten bellen.

 

#1 : B&B Réglisse et pain d’épice - Mieke Vandromme/Mortsel

Op een zomerse dag ging ik op reis door landschappen met vakantiegeuren. Honfleur lag betoverd onder oranje tinten. Het gezang van de zee was vlakbij.
Ik banjerde met mijn koffer een steegje door en zat meteen middenin het blauwgroene sprookje. De prinsessenkamer rook naar zoethout. Geen storende erwten onder de matras, geen kikker die zich ’s nachts tot een prins ontpopte. Een zilte bries kuste mij wakker. Het ontbijt werd op de binnenplaats door een jonkheer geserveerd. Croissants en confituren. Bubbels in de lichtheid van de Franse ochtend. Een donkerbruine labrador streek langs mijn benen. Het belle beest pain d’épice.

 

Moeder De Gans, Kerstmis - Andries Demeulenaere/Antwerpen

Keer op keer schuiven wij gezapig aan haar tafel, zetten onze broeksriem met een zalige glimlach een stukje losser, spannen onze buikspieren op voor de zoveelste bulderlach en masseren onze tong van lintjes voor het gesprek waar geen einde aan komt.

Laat haar gastronomie en gezelligheid ons ook vanavond weer overspoelen als een tsunami van oprechte liefde. Warm en open, een hart van goud, koekjesdeeg en een beetje peperkoek. We klinken allen duizendmaal op de talloze momenten waar zij in haar knus hokje van riet de fundering legde voor de hechte band waar we vandaag en morgen op zullen blijven teren.

 

Het verleidende strand - Walter Witvrouwen/Barca

Traag maar zeker verscheen de zon achter de einder en Cunit verheugde zich op een nieuwe warme dag. Het strand schudde rillend de restanten van een koude nacht van zich af. Kreunend van genot dacht ze terug aan de rugmassage van de stedelijke strandwagens met hun kuismatten die het strand hadden opgeschoond. Als een wulpse prostitué achter glas keek ze met verleidelijke blik naar de passerende toeristen op de zeedijk. Hopelijk kropen weer velen op haar en genoten intens. Ook de chiringuitos doen gouden zaken. Al weet zij dat nadien ze weer alleen zal achterblijven. Carpe diem.

 

Joppe - Peter Van Bostraeten/Lier 

Joppe ligt op zijn rug. Zo is hij lang geleden ook in slaap gevallen. Een sjaal hield al die tijd zijn benen op hun plaats. Hij kent de tijd. Mama zal hem dadelijk bevrijden. Mama zal hem op zijn zij draaien. Ze zal hem verschonen. Hij voelt dat het nodig is. Gestommel in de badkamer. Papa plast als een nijlpaard. Elke ochtend. Joppe ligt en wacht. Hij kent de tijd. De deur gaat open. ‘Gelukkige verjaardag, mijn lieve jongen. Zeventien jaar. Wat ben je al groot.’ Mama trekt de sjaal los. Joppe ligt op zijn zij. Joppe is blij.

 

Triinu Kuusk - Luc Vandromme/Pittem                                                                    

Ze ligt in het onverlichte deel van een hal. Een gaanderij in een grot. Op het eind, waar de gang een bocht naar links maakt, pulseert een groen schijnsel.
In de korrel van het duister ontwaart ze stapelbeden uit een kamp. Haar hersenen spuiten angstsignalen. De ijsschotsen in haar organen roeren zich.
Waar komt de onmenselijke stank vandaan?
Tegelijkertijd realiseert ze zich dat ze leeft. Dat haar bloed en longen werken. Het koude metaal van het bed en het gesteente boven haar hoofd zijn echt. Ze kan slikken. Haar vingers grijpen.
Voorzichtig herwinnen haar spieren de kracht om te zitten.

 

Noordwestenwind - Jan Vandromme/Boekhout
 
De wereld is enigszins om zeep. Ik sta hier op de dijk van Nieuwpoort-Bad. Aan de waterlijn wapperen vaantjes. Veel volk. Nieuwsgierigen in bermuda. En verslaggevers.
Er is een school dode kinderen aangespoeld. Ze liggen op het natte strand. 
Vermoedelijk vannacht aangespoeld toen het vloed was. 
Uit de sporen op het strand kan worden afgeleid dat enkele kinderen nog hebben liggen bewegen in hun doodstrijd, bevestigt de directeur van het Sea Life Center. Het was niet mogelijk om de kinderen eerder uit hun lijden te verlossen. Euthanasie op een school kleine kinderen van deze omvang is volgens de directeur onmogelijk.  

 

De oude kapstok - Jenny Vandromme-Verbeke/Kortrijk

Ik ben glimmend zwart. Rechte schouderlijn, links en rechts een inkeping. Bovenop mijn hoofd een glanzende metalen haak. Mijn karakter: nederig en gedienstig. Bepaalde collega’s hebben een gebogen schouderlijn uitmondend in een sierlijke krul. Wij zijn van plastiek en behoren tot de laagste klasse. Damesspulletjes met smalle schouderbandjes, fleurige bloesjes en kleedjes worden ons toevertrouwd. De middenklasse is van hout, bestemd voor herenkleding. De hoogste klasse: beukenhout, stevig-dik, vernislaag, voor zware winterjassen. De superklasse: dubbel met venijnige hendel houden broekspijpen samen.
Ik word oud. Wanneer het containerpark mijn laatste rustplaats wordt, wil dan nog even terugdenken aan jullie nederige dienaar.

 
© Mieke Vandromme - 0475 31 84 06 - info@miekevandromme.be - Singel 17, 2640 Mortsel